pallotyni

Wielbienie to taka rzeczywistość, o której można wiele mówić, ale najlepiej nic nie mówić, zamiast tego przeżyć, wyśpiewać, wygrać, wytańczyć. Tak też się stało ostatniej niedzieli lutego 2010 roku w parafii księży pallotynów w Poznaniu. Inicjatywa Poznańskich Muzyków „Bogu Jedynemu Chwała” wraz z przyjaciółmi i parafianami kościoła pw św. Wawrzyńca wygrała, wyśpiewała i wytańczyła chwałę Bogu Jedynemu. Muszę użyć jakiś słów do opisania tego zdarzenia, najchętniej posłużę się kilkoma myślami Poldka Twardowskiego, który stoi na czele Wielbienia. Wybacz Poldku za przeinaczenie usłyszanych słów, ale one tak właśnie układają się dziś w moim sercu.

„Jesteśmy kapelą Pana Jezusa, jeździmy po parafiach, chcemy być tam, gdzie jest Pan Jezus”. Poruszyły mnie te słowa, bo pragnę chodzić tam, gdzie Jezus by poszedł, być w Jego kapeli. Determinacji jednak zawsze za mało.

„Tak się modlę, żebym umierając był dobrze nastrojony”. Ta myśl muzyka rozbroiła mnie. Utwór „Jesteśmy piękni Twoim pięknem Panie” ponownie dobrze mnie nastroił. Znów wydarzyło się coś po raz pierwszy. Pierwszy raz odczułem, jak w trakcie tańca i śpiewu uwielbienia Bóg odziera ze mnie skorupę grzechu. To jest fascynujące w podążaniu za Jezusem, że każda okoliczność przynosi nowe, ważne doświadczenia i przygody.

„Uwielbienie odbywa się w sercu każdego z nas. Nie gramy tutaj koncertu dla was, ale gramy dla naszego Pana, przed Jego obliczem”. Dźwięki muzyki pełne odwagi i nieskrępowania, głosy swobodne i uwolnione w śpiewie, taniec radosny i czysty. Jak często doświadczamy takiego celebrowania naszej komunii w Kościele? Jak często skaczemy i gramy przed obliczem Pana z radości, że jesteśmy, bo On jest? Nie każdy doświadcza tego co tydzień, nie każdy śpiewa, tańczy, gra dla Pana w Kościele, w domu. Nie często są ku temu okoliczności. Więc jeśli nasi bracia i siostry stwarzają ku temu warunki, wykorzystujmy te chwile uwielbienia, wyzyskujmy dobry czas. Zarezerwujmy dla naszego najukochańszego Ojca w niebie uśmiech, radość, entuzjazm. Jak często wpadamy w pułapkę, iż ci najbliżsi znają przede wszystkim nasze ponure i zatroskane oblicze? Jak ja się cieszę, że Pan Jezus mógł oglądać nas w wielbieniu. Naszym udziałem mogła być szczypta zdziwienia i zaciekawienia na widok tańca przed ołtarzem, na widok muzyków i chóru bez reszty zaangażowanych w kolejne utwory. Wierzę, że nie zdziwiło to naszego Pana, a mogło Go uradować. Czego chcieć więcej?

Andrzej

Inicjatywa Poznańskich Muzyków na stałe już wpisała się w „krajobraz” nabożeństw Poznania. Zazwyczaj kojarzona jest z kościołem ojców dominikanów, w tym roku jednak opuściła mury klasztoru i wędruje po wielu parafiach miasta. W kościele św. Wawrzyńca i św. Wincentego Pallottiego muzycy pojawili się 28 lutego br. Wspólnie modliliśmy się w czasie Mszy świętej o 12.30, po niej zaś przyszedł czas na muzyczne wielbienie.

jt